Sibel KAVÇİN
“O gün Türkiye yağmur yağmadan ıslandı…” 10 Kasım 1938’de Mustafa Kemal Atatürk’ün vefatının ardından, 11 Kasım 1938 günü Kabataş Erkek Lisesi 5. sınıf öğrencisi Faruk Dursunoğlu tarafından yazılan o muhteşem cümle bugün hala ıslanan bu ülkenin yüreğinden kopan bir haykırış… Bazı vedalar vardır, üzerinden yıllar geçse de insanın içindeki acısı ilk günkü gibi kalır. Takvimler değişir, nesiller büyür, şehirler dönüşür ama bir milletin kalbinde bazı saatler hiç ilerlemez. Türkiye için o saat, 10 Kasım 1938'de 09.05'tir.
BÜYÜK ÖNDERE ACI VEDA
O sabah Dolmabahçe'de yalnızca bir insan hayata gözlerini yummadı. Bir millet, kendisine yeniden ayağa kalkmayı öğreten büyük bir öndere veda etti. Mustafa Kemal Atatürk'ü anlatmak için sayfalar dolusu tarih yazılabilir. Ancak bazen bir insanı anlatmaya küçük bir anekdot, koca bir tarihten daha fazla şey anlatır. Savaş meydanlarında düşmanla mücadele eden komutanın, cephede askerinin ayaklarına bakıp onların yırtık ayakkabılarından kendi yorgunluğunu unuttuğu bir dünya düşünün. Çanakkale'de, Sakarya'da, Dumlupınar'da yalnızca toprak savunulmadı; bir milletin geleceği savunuldu. Atatürk'ün hayatında beni en çok etkileyen ayrıntılardan biri de çocuklara duyduğu sevgiydi. Cumhuriyet'i emanet ettiği çocukları yalnızca geleceğin sahipleri olarak görmedi, onların bugünden değer görmesi gerektiğine inandı. Dünyada çocuklara bayram armağan eden bir lider olarak tarihe geçti. Bir milletin yarınlarına duyulan güvenin bundan daha güzel bir ifadesi olabilir mi?
YARINLARI HAYAL EDEN LİDER
Bir başka anekdot ise onun bilime ve akla verdiği değeri anlatır. Geometri kitabı yazacak kadar eğitimi önemseyen, Türkçeye matematik terimleri kazandıran bir liderden söz ediyoruz. Çünkü biliyordu ki bir ülkenin gerçek bağımsızlığı yalnızca sınırlarını korumakla değil, düşünen, sorgulayan ve üreten nesiller yetiştirmekle mümkündü. Cumhuriyet'i kurarken söylediği sözler de aslında bir yönetim anlayışından çok daha fazlasını ifade ediyordu. Egemenliği millete teslim eden bir lider, kendi adını değil, milletinin iradesini tarihin merkezine koyuyordu. Ve belki de Atatürk'ü anlamak için en çok şu gerçeğin üzerinde durmalıyız: O, kendisinden sonra da yaşayacak bir ülke hayal etti. Bir kişinin gölgesinde değil, aklın, bilimin, hukukun ve özgür düşüncenin ışığında ilerleyen bir Türkiye...
SONSUZA DEK İZİNDEYİZ ATAM…
Bugün 10 Kasım'da sirenler çaldığında hayat birkaç dakikalığına duruyor. Arabalar susuyor, insanlar oldukları yerde saygıyla bekliyor, gözler doluyor. Ama Atatürk'ü anmak yalnızca saat 09.05'te ayağa kalkmak değildir. Onu anmak; bir çocuğun eğitim hakkını savunmak, bilime inanmak, adaletten vazgeçmemek, kadınların toplumdaki yerini korumak, ülkenin geleceğine sahip çıkmaktır. Çünkü Atatürk'ün bize bıraktığı en büyük miras, yalnızca bir Cumhuriyet değil; o Cumhuriyet'i yaşatma sorumluluğudur. Aradan 88 yıl geçti. O gün onu kaybeden kuşakların torunları bugün aynı özlemle Anıtkabir'e gidiyor. Belki onu hiç görmedik, sesini hiç duymadık, elini hiç sıkmadık. Ama açtığı yolda yürüyen milyonlarca insanın hafızasında hâlâ bizimle. Bir insan düşünün… Aradan onlarca yıl geçmesine rağmen adı anıldığında gözler doluyor, çocuklar şiirler okuyor, yetişkinler saygıyla susuyor, bir millet aynı anda aynı duyguda buluşuyor. İşte bazı insanlar yalnızca yaşadıkları döneme değil, gelecek yüzyıllara da iz bırakır. Evet saat 09.05'te yine duracağız. Yine başımızı öne eğeceğiz. Ama sonra başımızı kaldırıp onun hayalini kurduğu aydınlık Türkiye için çalışmaya devam edeceğiz. Çünkü Atatürk'ün ardından tutulacak en anlamlı yas, onun emanetine sahip çıkmaktır. Saygı, minnet ve hiç dinmeyen bir özlemle… Sonsuza dek izindeyiz Atam…
